The Movie - Just another WordPress weblog

By admin on Styczeń 26th, 2012

Rozdano wczoraj nominacje do Oscarów. Niektórzy twierdzą, żę po raz kolejny nie ma żadnych zaskoczeń w wyborze Akademii. Jak dla mnie jest kilka. Na przykład, czemu nie był nominowany film “Drive”, czy “Rzeź” Polańskiego? Zaskakuje też brak “Przygód Tintina”, a obecność słabego “Kota w Butach”.
Swoją drogą, czy ktoś zauważył, że nominowany do Najlepszego Filmu “Extremely Loud & Incredibly Close” ma tylko 48% na RottenTomatoes?

8Comment

Underworld: Przebudzenie

By admin on Styczeń 23rd, 2012
Posted In: Uncategorized

reżyseria: Måns Mårlind
Björn Stein

scenariusz: John Hlavin
J. Michael Straczynski
Allison Burnett
Len Wiseman

czas trwania: 88 minut

dystrybucja:

Nie mogę powiedzieć, żebym była szczególną entuzjastką filmów czy seriali o wilkołakach, wampirach lub innych paranormalnych stworach. Zwykle tego typu produkcje są albo bezmózgą strzelanką o fabule skomplikowanej jak konstrukcja cepa, albo przesłodzoną opowiastką dla młodzieży, również nie wymagające zbyt dużo myślenia. Seria Underworld, łącząc strzelankę rodem z Blade’a i wątek miłosny nieudolnie naśladujący szekspirowskich kochanków z Werony, nie wzbudza we mnie zbyt ciepłych uczuć. Muszę jednak przyznać, że jest całkiem niezłym odmóżdżaczem – a przynajmniej tak mi się wydawało, kiedy szłam do kina na czwartą część cyklu. Uwaga, dalej mogą pojawić się spoilery.
O ile poprzednia część Underworld zabrała nas na wycieczkę pięćset lat wstecz, by przyjrzeć się genezie konfliktu Lykanów i wampirów, “Awakening” jest niemal bezpośrednią kontynuacją “Evolution”, czyli drugiego filmu z serii. Niemal – bo w prologu dowiadujemy się, jak potoczyły się losy bohaterów po tym, jak ludzie odkryli obecność dwóch innych ras. Właściwa akcja zaczyna się dwanaście lat później. Do tej pory utrzymywana w głębokiej hibernacji Selene wydostaje się na wolność, by dowiedzieć się, że wampiry zostały zepchnięte do podziemia, zaś Lykani wybici do nogi – no, przynajmniej w teorii. To jednak nie koniec niespodzianek: poznajemy Eve, jedyne na świecie dziecko-hybrydę, niewątpliwie spokrewnioną z Selene. Ta ostatnia ma z kolei dość spore problemy z przystosowaniem się do nowej rzeczywistości i rozpoznaniem, z kim tak naprawdę należałoby walczyć.
Spójrzmy prawdzie w oczy – w “Underworld: Awakening” fabuła znajduje się na szarym końcu spraw, o które zadbali twórcy. Jest nieskomplikowana aż do samych granic, boleśnie przewidywalna i oczywista. To wcale nie ona gra tu główną rolę i nie oszukujmy się, tylko osoba nie mająca wcześniej styczności z serią opowiadającą o Selene i Michaelu liczyłaby na film obfitujący w oryginalne rozwiązania fabularne. Poprzednie trzy filmy przyzwyczaiły nas już, by nie mieć zbyt wielkich wymagań. A mimo to “Awakening” jest najbardziej zaskakującą częścią cyklu – wprowadzenie Eve jest bardzo fajnym, ciekawym zabiegiem otwierającym drogę do kompletnego restartu serii. Także realia, które się zmieniły w bardzo drastyczny sposób, nowi wrogowie i nowi sprzymierzeńcy: to wszystko sprawia, że można się spodziewać kolejnych obrazów pod nazwą Underworld.
Muszę jednak przyznać, że pojawił się jeden czynnik, który dość mocno wyprowadził mnie z równowagi – kwestie związane ze stroną wizualną. Cały cykl jest utrzymany w bardzo mrocznej tonacji przemieszanej z szarością i zimnym błękitem – z zasady to akurat mi nie przeszkadza, jednak w połączeniu z technologią 3D staje się nie do zniesienia. Po trwającym niespełna półtorej godziny seansie moje oczy były w gorszym stanie, niż po trwającym prawie godzinę dłużej Transformers 3, do tej pory najbardziej męczącym wzrok filmie, jaki widziałam. Nie pojawiły się również ostrzeżenia o intensywnym, mrugającym świetle, które spokojnie może sprowokować atak epilepsji. Czujcie się ostrzeżeni. Szybkie zmiany natężenia oświetlenia mogą drażnić nie tylko epileptyków – był taki moment, w którym miałam bardzo wielką nadzieję, że ktoś wreszcie strzeli do tej mrugającej żarówki…
Pozytywnie zaskoczyła mnie obsada – co prawda nie jest to film, w którym istniałoby pole do popisu w kwestii gry aktorskiej, jednak zawsze to fajnie dowiedzieć się, że Kate Beckinsale potrafi robić także inne miny, niż groźne “przygotuj się na kłopoty”. Fakt, że na ekranie pojawił się także Stephen Rea, którego po raz ostatni widziałam w fantastycznej roli Fincha w “V for Vendetta” siedem lat temu, również był niezwykle miły i nieoczekiwany. Duży plus należy się również za Theo Jamesa, którego rola może nie jest zbyt rozbudowana i ogranicza się do paru scen akcji oraz zagrzewających do walki hasełek, jednak patrzyło się na niego bardzo przyjemnie. Młoda India Eisley również poradziła sobie z rolą małomównej, lecz jakże ważnej dla fabuły Eve.
“Underworld: Awakening” jest nastawiony głównie na akcję, dzięki której nie czuć, że cały film trwa tylko dziewięćdziesiąt minut. I rzeczywiście trzeba przyznać, że twórcom udało się zmieścić naprawdę wielką ilość scen walki, ba, znalazł się nawet jeden pościg. Nie pojawia się jednak ani jeden element, którego już byśmy w którymś Underworldzie czy innym, podobnym klimatem filmie, nie widzieli – choreografia walk wciąż jest dynamiczna i robi spore wrażenie (które jednak byłoby większe, gdybyśmy byli w stanie dostrzec detale, ot, kolejna wada 3D, która jednakże może służyć zatarciu niedoróbek), broń strzela głośno, a naboje kończą się w najmniej odpowiednim momencie. Selene wciąż świetnie wygląda w czarnym, dopasowanym kostiumie (i jestem niemal pewna, że musieli jej choć odrobinkę komputerowo poprawić sylwetkę!). Lykani nadal są wyjątkowo paskudni.
Nie powiem, bawiłam się nieźle. Podejrzewam jednak, że wyszłabym z kina w znacznie lepszym nastroju, gdyby zaraz po wyjściu z sali nie rozbolała mnie głowa, a oczy natychmiast zażądały nawilżających kropli. Czy na piątą część pójdę do kina? Pójdę. Z ciekawości – bo niestety, z niczego innego.

Olga Sienkiewicz

<< powrót

”Comment

↓ Previous Entries